TussenpoZen

Zo'n mooie leren wil ik wel, een envelope-wrap bijvoorbeeld. Mmmm, smullen! Hij maakt erg mooie. En deze is ook niet te versmaden. Prachtig, zo mooi! En die geur... ik ruik het nu al! Maar het papier, hoe zou het papier zijn? Zou het wel houden? Als het dat niet doet, blijft het leeg. Ik ken mezelf.

Mijn huidige journal is goed bevallen. Ik moest even wennen aan het papier, wat ietwat glad is, maar nu ken ik het door en door. Het is mooi en stevig papier. En ook belangrijk: het boek opent plat. Ik heb dit journal bij Rag & Bone Bindery gekocht, waarvan de aardige eigenaar het leuk vond dat een Nederlandse een journal van hem wilde kopen en het niet erg vond om mij er eentje toe te sturen (hij verkoopt ze eigenlijk niet rechtstreeks). Dus waarom een winnend team veranderen? Ik zou er gewoon weer eentje bij hem kunnen kopen..

Maar eigenlijk wil ik wat anders. Toch zelf maken? Ik ben er nog niet uit.

Danny Gregory, schrijver van het fantastische boek Everyday Matters heeft ook een weblog. In zijn huidige postje laat hij al z'n journals zien die hij (heeft) gebruikt. Oeh!

Elke dag wat creatiefs doen. Of in ieder geval zo veel mogelijk. Dat bevalt me wel.

Ik heb nog wat artjournal-pagina's ingescand uit een ander journal. Van v??r dit journal. De mensen die al wat langer hier lezen, zullen ze herkennen. Ze zijn hier namelijk al wel eens geplaatst. Maar die scans waren erg onduidelijk, dus zijn ze opnieuw te bekijken. Ik heb ze toegevoegd aan mijn artjournal-pagina op deze website. Ze staan daar bovenaan.

De kleuren die ik heb gebruikt, inspireerden me om weer eens wat achtergrondkleur op mijn bladzijden te verven. Dat is heel eenvoudig te doen met aquarelverf of met water verdund acrylverf (voor wat meer transparantie). Ik heb wat plakband op de bladzijden bevestigd dat er weer makkelijk af te halen is. Zo creeer je witte randjes. Vervolgens klieder je naar eigen inzicht. Voor wat leuke motieven kun je een spons gebruiken, of grof zout op de nog natte verf strooien. Laat het drogen en haal het zout er weer af. Het resultaat: klik. Hier kan ik met een goede zwarte pen weer overheen tekenen.

Vandaag ontving ik Signatures, the Art Journal Collection. Een dik boek met meer dan 250 artjournal pages (pagina's van visuele dagboeken) van heel veel verschillende artiesten erin tentoongesteld. Het is een verschikkelijk mooi en inspirerend boek voor wie het leuk vindt andermans visuele dagboeken te bekijken. Zometeen dus weer lekker in het zonnetje verder lezen en kijken.

Ook erg mooi en erg inspirerend zijn de artjournal pagina's van Random Acts of Inkness en The Secret Lives of Ordinary Things. Ik houd steeds weer opnieuw van visuele dagboeken, vooral als erin getekend wordt.

De mijne is zodadelijk echt vol. Mijn paspoort is verlopen en vandaag heb ik een nieuwe gekocht. De oude heb ik met gaten erin geknipt teruggekregen. Die komt in stukjes en beetjes op de allerlaatste spread (twee bladzijden naast elkaar) van mijn dagboek.

Ik had het al wel eens eerder hier geschreven: ik heb een tassenfetisj.

Weer eentje erbij. Van De Man gekregen, een praktische schoudertas met veel vakken om m'n journal en bijbehorende zooi in te doen als ik de deur uitga. Maar ik draag hem ook gerust binnenshuis zoals je ziet. :o)

What makes me happy:

Day 10 - Saturday, 19th August 2006

I'm happy with my life, the way it goes now. The little projects my husband and I do. Mailing cards, letters, packages to friends and strangers. Reading good books, writing in my journal.. It gives me pleasure and a good feeling. This is my life.

(een pagina in mijn journal, klik voor groter)

Mocht u nou zoiets hebben van:
Zo'n boek wil ik ook wel maken,
dan kan ik u verblijden
met een online handleiding.

Instructies
voor de coptic stitch
-waarmee oa Journal is gebonden-
vindt u hier. (pdf file)

De instructies reppen over een gebogen naald.
Het is inderdaad een stuk makkelijker met een gebogen naald,
te koop in naaiwinkeltjes,
maar met een rechte naald is het ook mogelijk.

Bea's diary zorgt ervoor dat ik weer lekker aan het werk ben in mijn eigen art journal. Het is zo vrolijk!
De maakster van Bea's diary, Keri Smith, heeft zelf ook een leuke website. Vooral de Wish Jar Tales zijn een bezoekje waard, vol met inspirerende verhaaltjes.

(een pagina in mijn journal, klik voor groter)
Voor artjournal-/schetsboek-/tekenliefhebbers is er The EDM Superblog. Zeker de moeite waard om in je rss feeds te zetten.

(een pagina in mijn journal, klik voor groter)
Ik kan er niet veel over zeggen. Ik vind het ook niet leuk, maar ik voel het zo wel. En soms is het niet zo erg om minder leuke dingen zo te voelen.

(een pagina in mijn journal, klik voor groter)
14 reasons why artists keep visual journals.

Een zeer goed stukje over zenbeoefening en sunyata (leegte, Niet-Weten, waar ik het een paar postjes hieronder ook over had):

missing zen

Aanbevelingswaardig voor de zenliefhebbers of -geinteresseerden. Lezen dus!

(Al is lezen over zen, ik heb het al vaker gezegd, in mijn humbele opinie en in tegenstelling tot wat in het stukje staat niet erg. Ook al is een boek over zen "als een vinger die naar de maan wijst", het is nog altijd de maan die leest. Maar inderdaad, voor die realisatie dien je wellicht wEl te oefenen.. :)

De brievenbus zat behoorlijk vol vandaag en nog met leuke post ook. Niet alleen heb ik de DVD van De zee die denkt ontvangen, ook mijn allereerste project van Nervousness lag er! Een 'journal' genaamd 'Hallucinations of Holland' van een meisje in Canada, met de vriendelijke vraag een aantal bladzijdes te beschrijven en/of te decoreren. Het thema is uiteraard Nederland. Het project is overigens hier te lezen en te volgen. Uiteraard kunnen andere geinteresseerden ook meedoen!
Nu moet ik aan de slag. Spannend, kan ik er iets moois van maken?

O.U. researchers find way to prevent blindness in research model for retinitis pigmentosa

Researchers at the University of Oklahoma Health Sciences Center have found a way to use a radical new type of gene therapy to prevent blindness caused by retinitis pigmentosa, giving hope to the estimated 100,000 Americans who suffer from this debilitating disease. The study appears in the Journal of the Federation of American Societies for Experimental Biology (FASEB).

klik hier voor het hele artikel.

Als het zo doorgaat, word ik nog eens een échte Trekkie. Met nano-robotjes in m'n ogen. :)

Wild Geese
by Mary Oliver

You do not have to be good.
You do not have to walk on your knees
for a hundred miles through the desert repenting.
You only have to let the soft animal of your body
love what it loves.
Tell me about despair, yours, and I will tell you mine.
Meanwhile the world goes on.
Meanwhile the sun and the clear pebbles of the rain
are moving across the landscapes,
over the prairies and the deep trees,
the mountains and the rivers.
Meanwhile the wild geese, high in the clean blue air,
are heading home again.
Whoever you are, no matter how lonely,
the world offers itself to your imagination,
calls to you like the wild geese, harsh and exciting —
over and over announcing your place
in the family of things.

Voor de Journal - Theme a day -swap moest ik een gedicht in het dagboek schrijven/plakken dat me aansprak en er iets over zeggen. Ik heb voor dit gedicht gekozen, omdat het het kleine -en niet altijd even lichte- zelf een plaats geeft binnen het prachtige grote geheel, zonder het op te blazen of het te minimaliseren. Dat vind ik mooi.

(een pagina in mijn journal, klik voor groter)
Gisteren ontving ik in mijn postbus het boek "Graphic /10" van Marc Valli en Richard Brereton (isbn: 9063691475). Het is een soort zine, een hele dikke weliswaar, vol met scans van "diaries, notebooks + sketchbooks" van jonge kunstenaars. Mooie en minder mooie, rauwe en persoonlijke tekeningen, krabbels en teksten worden open en bloot weergegeven. Hier houd ik van. Dit zijn boeken die onbeperkt in mijn bibliotheek terecht mogen komen.

Ik blijf maar doorschrijven. Voor het grootste gedeelte in mijn spiraalblok, dat nu erg aftands eruit begint te zien. Ik vind het lekker om met mijn hand over de beschreven pagina's te gaan en de letters in het gebobbelde papier te voelen. Dat het langzaam maar zeker vol begint te raken en ik binnenkort een nieuw spiraalblok moet gaan kopen. Dat is iets wat me helemaal blij maakt.
Wat me ook blij maakt is mijn steeds dikker wordende ArtJournal. Het puilt nu zo uit dat ik het bijeen moet houden met een stevig postelastiek. Dat vind ik niet erg, want ik houd van dat geleefde uiterlijk. Dat het gebruikt wordt, en hoe! Ik kijk stiekem uit naar de dag dat ik een nieuwe mag gaan kopen van mezelf. Als deze helemaal vol is. Natuurlijk zou ik het liefste er zelf ??n willen maken. Een ontwerp verzinnen, het papier uitzoeken, leer keuren op souplesse en zachtheid... Boekbinden is een kunst die ik graag zou willen uitoefenen.
Ruim een week geleden heb ik mezelf maar liefst vijf boeken kado gedaan over ArtJournals. Om heel veel inspiratie mee op te doen, want het is een hobby die steeds meer op de voorgrond komt te staan. Het gegeven is hier in dit land niet erg bekend (oftewel: we hebben er geen naam voor), de boeken worden ge?mporteerd. Niets mis mee, maar elke dag wordt het wachten erop ondraaglijker!

De boeken die ik heb gekocht:

The Decorated Page, Gwen Diehn
How to make a Journal of your Life, Dan Price
The Moonlight Chronicles, Dan Price
The Creative Journal, Lucia Capacchione
Making Journals by Hand, Jason Thompson

Een kijkje in mijn ArtJournal -voelt dat niet intiemer dan het lezen van dit log?-

De artjournal boeken zijn gearriveerd. Ik spring al een dag in de rondte van vreugde. Ik ben er zo blij mee. Ze zijn precies wat ik zoek, sluiten helemaal aan bij wat ik het aller- aller- allerleukste vind om te doen. Waarnemen, zien, cre?ren, schrijven, schetsen...
Vooral de boeken van Dan Price vind ik persoonlijk schitterend. Ze sluiten helemaal aan bij mijn liefde voor het zien en beleven van de dingen zoals ze werkelijk zijn en zijn nauw verwant aan het onderricht wat ik heb verkregen van Maria Adreans (Zen zien Zen tekenen) en de gelijknamige boeken van Frederick Franck bij wie zij in de leer heeft gezeten.
Mijn levensdoel is me vandaag nog meer dan duidelijk geworden. Waar mijn ziel ligt, is bekend. Helaas voor jullie niet hier op internet. Maar buiten en binnen, overal, in een schetspen en in mijn journal. Wie weet geef ik mijn artjournals nog eens uit. Dan kunnen jullie meegenieten.

klik

Ik ben heel zuinig aan het doen met de laatste pagina's van mijn artjournal. Het zijn er nog maar twee. Gelukkig heeft Jason Thompson van Rag & Bone Bindery (en schrijver van het fantastische boek Making Journals by Hand) inmiddels gereageerd op mijn e-mail. Mijn huidige journal komt bij hem vandaan en daar ben ik erg tevreden over. Hij heeft nu een nieuwe collectie covers die nog niet op zijn website staan. Deze covers zijn van stof en erg mooi, zo blijkt uit de ontvangen catalogus. Twee nieuwe journals zijn spoedig onderweg...

Ik ben erg trots op mijn bijna volle artjournal. Ik heb hem toch maar mooi (bijna) vol gemaakt. Het gaat lukken! En dat in minder dan een jaar. Hij puilt uit en ziet er lekker gebruikt uit, precies zoals ik het mooi vind.

Nu ik klaar ben met het schrijven van mijn boek Zho (waarover ik later deze week veel meer leuk nieuws zal vertellen, stay tuned!), zal ik me weer wat meer gaan richten op mijn andere liefde; het maken van lege boeken.

Ik heb maar liefst twee opdrachten aangenomen voor het maken van lege boeken. Het ene betreft een trouwalbum voor Lyanna. Deze zal wat groter worden dan het formaat waar ik normaal gesproken mee werk, maar ik ben wel toe aan zo'n uitdaging. Het duurt nog wel even voordat Lyanna trouwt, dus ik heb de tijd om er iets moois van te maken. In de tussentijd maak ik eerst het boek voor de tweede opdracht. Ook een hele bijzondere, want het wordt een boek voor een heuse minstreel...

(grote foto)
Ja, ik heb een rijk droomleven... Zowel in positieve als in negatieve zin. [Meer...]

Via Verloren Zoon kwam ik op het 1000journals project. Duizend dagboeken zijn de wereld ingestuurd om beschreven en beplakt te worden en vervolgens te worden doorgestuurd naar een andere creatieveling. Ik heb me gelijk ingeschreven en zal elke dag even spieken of ik al zo'n journal kan bemachtigen. Lijkt me reuzeleuk!
Ik ben namelijk gek op projectjes op het world wide web. Zo was ik een van de eerste die meedeed (en nog steeds meedoet) aan EuroBillTracker om de reis van je Eurobiljetten te volgen. Daarnaast vond ik ooit een site waar je zo'n zelfde reis kon volgen, maar dan van gelezen, zoveeldehands boeken. Voorzie je boek van de desbetreffende url van het project (welke ik helaas kwijt ben geraakt) en laat hem ergens achter. Vinders kunnen op de site vermelden waar ze het boek vonden, wat hun mening over het boek is en waar ze het weer achterlaten. (Update: bookcrossing.com)Tot slot hebben we uiteraard het Mirrorproject.
Ja, ik ben gek op dergelijke projecten. Weet je er nog eentje, pass het dan door! Ik doe er graag aan mee!

Ik was een verkrampt hoopje mens, toen ik naast hem zat in de auto. De spanning vloeide naar mijn onderrug, waar zich pijn op pijn diep nestelde. Ik kan mezelf echt grondig en onnodig laten lijden.

Maar hij reed goed. Niet schokkerig, maar soepel. Geen onverwachte manoeuvres of misselijkmakende snelheidswisselingen. Het was moeilijk te bekennen, maar hij gleed bijna die weg over. Het voelde veilig. Een positief aura had zich in en om de auto gesloten. Ik wilde het eerst alleen niet voelen.

Ik keek naast me en zag hem achter het stuur. Ik vond hem ineens zo groot geworden. Ik vond ons zo groot geworden. Net alsof we zojuist tot volwassen waren omgedoopt en een andere wereld binnengingen. Met z'n tweeen. Pijn veranderde even in melancholie. This is what love is all about.

Ik pakte mijn dagboek en met de steun van het boek Keeping a nature journal, discover a whole new way of seeing the world around you van Clare Walker Leslie (zo mooi...) begon ik alles om me heen te tekenen. Dat vergde een goed zien, want voor je het weet is het immers voorbij gereden. En dat goede zien leidde er als vanzelf toe dat ik meer en meer in het huidige moment viel. Het huidige moment kent geen zenuwen of melancholie. In het huidige moment is alles even mooi en goed.

Vandaag gaan we weer een stukje rijden, De man en ik.

Mijn ArtJournal is bijna vol, mede omdat ik een van de eerder zelfgemaakte kleine boekjes (de groene) aan mijn artjournal heb toegevoegd. Ik heb een aantal pagina's aan elkaar geplakt en een gat ter grootte van het groene boekje eruit gesneden. Zo past het boekje er precies in. Een paar bladzijdes van het groene boekje heb ik ook ingescand.

Klik op de thumbnails voor grotere versies.

Op zoek naar een nieuw journal dus. Ik ben kritisch. De cover kan nog wel zo mooi zijn, als het papier erin te licht is (of als het een enorm aantal bladzijden zijn), gebruik ik het niet. Ik heb zwaar papier nodig, vanwege de verschillende media waarmee ik werk. Zelf een nieuwe maken is natuurlijk een optie, maar ik denk dat ik deze keer liever toch nog eentje koop..

A pile of my favorite books (now or in the past). The large size of this picture can be seen here.

A list of all books pictured: [Meer...]

Ik ben groot fan van Dan Price. Dan Price heeft twee boekjes geschreven. How to make a journal of your life en The Moonlight Chronicles. Deze laatste is oorspronkelijk een zine. Een zine is een soort tijdschrift, maar dan meer underground en minder commercieel van opzet. Een beetje alternatief, vaak is een zine nog echt zelfgemaakt.
Het zijn fantastische boekjes. Dagboekjes van zijn belevenissen, zwervend door het land. Price beschrijft met een sprankelende humor heel eenvoudige dingen die hem opvallen, zoals een mooie bloem, een mooi gebouw of een opvallende voorbijganger. En hij tekent ze. Hij tekent alles. De boekjes bestaan dus uit handgeschreven teksten en veel tekeningetjes. Ze laten het leven zien zoals het is als je maar gewoon goed kijkt. Verkrijgbaar bij amazon.co.uk.

Onlangs is issue #35 van de zine Moonlight Chronicles uitgekomen.

Having rested his tired bum after that long trike ride, Price got back to work on his beloved Chronicles and created an issue all about the joys of drawing. Packed with hints and excercises for those folks in need of a shot of inspiration. Workers of the world unite. DRAW WE MUST! and WE MUST DRAW! everday, for it is the one true path and one that may save the world...

Natuurlijk wil ik die wel kopen! De wereld wil ik ook best een beetje redden! Maar... nergens staan gegevens voor internationale orders. Hoe kom ik nou aan deze felbegeerde #35?

Het boek Zen en de kunst van creatief schrijven (oorspronkelijke titel: Writing down the bones) van Natalie Goldberg is opgebouwd uit korte hoofdstukjes. Dit samen met het feit dat Natalie Goldberg erg levendig en makkelijk schrijft, zorgt ervoor dat ik regelmatig tijd vrij maak om even in haar boek te lezen. Niets houdt me tegen, integendeel: het boek nodigt uit. Het is zo luchtig geschreven dat het bijna niet te geloven is dat er tegelijk een diepe essentie wordt geraakt. En nu ik het uit heb... begin ik weer gewoon opnieuw! Want het boek heeft geen einde en geen begin. Het is een cirkel die altijd door blijft draaien. Je kunt ook gewoon in het midden beginnen en een willekeurig hoofdstukje lezen. Dat maakt de essentie niet minder zichtbaar.
Het boek nodigt niet alleen uit om het te lezen, maar ook om de boodschap die het boek meegeeft in praktijk te brengen. Schrijf! En wanneer je dat gedaan hebt, schrijf nog meer! Ik zag Boeddha lopen. Hij had een minirokje aan!

Een heel leuk, positief boek dat enthousiast maakt. Dan Price noemt het in zijn boek How to make a journal of your life niet voor niets "some people's bible".
Ook geschikt voor de mensen die aan het woord Zen allerlei oordelen verbinden en voor de mensen die best zouden willen schrijven maar vinden dat ze het niet kunnen. Lees het en schrijf. De Nederlandse vertaling van het boek is niet meer vrijelijk verkrijgbaar, maar moet vast nog wel ergens te vinden zijn.

Zen en de kunst van creatief schrijven, Natalie Goldberg, ISBN 90 230 1045 0

Hij en Dan Price (van de boeken How to make a journal of your life en Moonlight Chronicles) zijn goede vrienden. Dat is duidelijk. Ze gaan vaak samen op drawing travel en be?nvloeden elkaars tekeningen enorm. Bij vele zou je niet goed kunnen zien door wie ze zijn getekend. Door Danny Gregory of door Dan Price. [Meer...]

Gek hoe je de dingen via via te horen krijgt en niet rechtstreeks. Eerst ontvang ik een sms. Dat ik onmiddelijk in mijn mailbox moet kijken in verband met het Griftpark. Ik kijk in mijn mailbox, maar kon geen Griftpark vinden. Hmm. Voor de zekerheid check ik ook maar even mijn hotmailadres, welke ik enkel gebruik als ik weet dat ik gespamd zal worden. Daar staat inderdaad een mailtje, afkomstig van het KNGF met als onderwerp Griftpark.

Dan valt er ineens een eurocent. Vandaar! Gaston heeft er al langere tijd last van en samen met de dierenarts hadden we al geconcludeerd dat er een bacterie zorgde voor zijn jeuk en ecxeem. De zalf die we van de dierenarts kregen, werkte goed. Toch kwam het later terug. Waar de bacterie vandaan kwam, was ons vooralsnog een raadsel. Nu is het duidelijk natuurlijk. Voorlopig wordt het helaas geen zwemmen voor Gaston!

Mariette wijst me overigens op een interessante site: de dierendokter. Mijn vermoeden is groot dat ze er aandelen in heeft ;-), maar het is waarlijk het bezoeken waard voor de dierenbezitter die graag wat verder gaat dan enkel de reguliere, allopatische geneeskunde. Er zijn veel homeopathische en fytotherapeutische middelen te vinden, alsmede bach bloesem remedies -welke ik al regelmatig gebruik- en veel interessante boeken.

De hele verdere dag ben ik bezig geweest met het bestuderen van de andere gevonden projecten. Daarvan trok er eentje mijn speciale aandacht, zijnde Nervousness.org. Nervous werkt voornamelijk met snailmail. Naast ruilhandel (postcards, cd's, zelfgemaakte dingetjes, etc.) zijn er ook LMAO's waar je aan deel kunt nemen. 'LMAO stands for Land Mail Art Objects. These are objects that anybody can make: notebooks, photo albums, boxes, mix tapes, that are sent all over the world, to anyone that signs up for them here, and finally returned to their original owners. There's a great deal of trust that goes into sending your object into the world.'
Deelnemers kunnen de fotoboeken, journals, tapes, box met theezakjes of whatever de LMAO ook maar is, aanvullen en weer doorsturen. Soms krijg je iets terug (bijvoorbeeld volgens het principe 'voeg drie dingen toe en neem er twee uit'), soms ook niet. Je kunt je opgeven voor de LMAO's die je leuk vindt. Een erg grappige die ik eruit pikte, gaat als volgt:
Maak 5 ansichtkaarten. Teken/knip/plak/verf op de voorkant een poppetje oid, met daarbij de tekst 'My name is [je nickname, in mijn geval Uniquehorn]. Help me, I'm lost, please send me home!' en op de achterkant op elk een adres van de vijf personen die na jou zich hebben opgegeven voor de LMAO. Frankeer de ansichtkaarten en laat ze ergens achter, bijvoorbeeld in de supermarkt of in de bibliotheek. Nu maar hopen dat een vredelievend persoon het kaartje op de bus gooit en het kaartje 'naar huis stuurt'!

In feite win je niet zoveel met Nervous, materialistisch gezien. Het gaat om kleine dingetjes en veelal help je iemand anders met het completeren van bijvoorbeeld zijn journal of postcardcollectie. Het is echter voor mij een voldoening mee te kunnen doen en iemand te kunnen helpen. Het gaat ook om vertrouwen dat ik de boel niet in de war stuur of de doorgestuurde LMAO jat en dat is ook heel wat waard.

Dit postje MOET u lezen. Echt, het is er eentje die u niet mag missen. Ik ga namelijk zometeen iets heel tofs vertellen. Neemt u dat maar van mij aan.

Goed. Voordat ik begin, neem ik u even mee terug in de tijd. Naar het postje wat ik schreef op 28 november 2003. Dat is een recensie over het visuele dagboek / artjournal Everyday Matters van de Amerikaan Danny Gregory. Rustig maar, u hoeft het niet helemaal te lezen. Maar kijkt u toch even en dan met name naar de laatste zin. De zin vOOr het noemen van de titel en het isbn-nummer.

Heeft u dat gedaan? Goed.

Nu, drie-en-half jaar later, mag ik u met ontzettend gepaste en net zo grote trots mededelen dat die zin werkelijkheid gaat worden. Ja, Echt werkelijkheid. Ik ga een BOEK uitbrengen!! Een echt papieren boek. Met mijn naam op de kaft en een isbn-nummer aan de binnenzijde. Zo'n boek dat u vervolgens in de boekwinkel kunt kopen. Of bij bol.com. Dat kan natuurlijk ook. Met een beetje geluk kom ik misschien zelfs wel naast Merel Roze te liggen. Of in uw boekenkast te staan!

Het universum bracht mij uitgever Adrie Beyen. En zij bracht mij op 16 november vorig jaar, de dag dat ik 30 werd, een ultiem verjaardagskado. Ze wilde graag dat ik vanaf diezelfde dag een jaar lang een visueel dagboek (art journal) bij zou gaan houden. Volledig handgeschreven en handgetekend. Een computer komt er nauwelijks aan te pas. Het is noeste handenarbeid. Puur en 100% echt, zoals u van mij gewend bent. Vervolgens wordt dat dagboek na mijn 31e verjaardag gepubliceerd. En kunt u het kopen.

Hier staat wat meer informatie over het boek:
Zho, een jaar uit het leven van een doofblinde vrouw.

Zho. Excuseert u mij nu, ik ga nog even een rondedansje maken!

Na een korte/lange onderbreking heb ik mijn breiwerk weer opgepakt. Ik was bezig met een tasje. Dat is niet zo heel gek, want ik heb een tassen-fetisj. Naast een vestjes-fetisj, een journal-fetisj en een pennen-fetisj.

Ik heb me in eerste instantie aan het patroon gehouden door precies de kleuren te kopen die voorgeschreven staan. Maar ik weet het nu: Ik. houd. echt. niet. van. paars. Echt. Niet! Volgende keer dus gewoon de kleuren (lees: rood) kopen die ik wil.
Daarna week ik al gauw van het patroon af. Eerst doordat ik steken liet vallen en besloot de gaatjes later op te vullen met kraaltjes. Daarna gebruikte ik de kleuren op een andere manier dan "moest". En tenslotte zit ik nu strepen door mijn tricotsteek heen te breien, door soms twee rechte naalden te breien of twee averechte. Afwijken van het patroon is een teken van creativiteit, zullen we maar zeggen.

Dat brengt me op het volgende. Want zijn die patronen in ons kikkerland toch ter-gend saai. Verschikkelijk, wat een oubollige troep! En tot overmaat van ramp worden die patronen ook nog eens gebreid in de meest vreselijke kleurcombinaties. Mijn Here, je raakt zwaar depressief van een Burda of een Ariadne! Prozac zou er zo in kunnen adverteren!

Geef mij dan maar Stitch 'n Bitch. Die naam alleen al. Dat is tenminste hip. En nieuw. En geschikt voor mensen onder de 45 jaar. Knitty.com heeft zoals eerder gezegd ook leuke, gratis patronen op haar website en de maakster van deze website heeft weer het boek Knit Wit, 30 Easy and Hip Projects geschreven. Ze kunnen dus toch wel wat, die Amerikanen. Maar daar is de markt dan ook een stuk groter.

Nu kan ik vanwege een gebrekkige ervaring amper Nederlandstalige patronen lezen. Engelstalige zijn dan natuurlijk n?g moeilijker. Geen nood, een verklarende woordenlijst vol breitermen is zo gevonden. Niets houdt de knitbitch in mij nu nog tegen.

Gisteren bij de Bruna in Lunetten vond ik inderdaad een Pigma Micron pen van Sakura. Helaas hadden ze er maar eentje; maat 005 in het zwart. Desalniettemin ben ik er erg blij mee! Daarnaast vond ik in een andere winkel nog mooie fineliners van Edding van soortgelijke kwaliteit (archival quality, lichtvast, documentecht, zuurvrij, etc.) in het rood en blauw. Ik ben dus voorlopig wel weer tevreden. :o)

Natuurlijk ben ik ondertussen nog steeds in de weer met mijn ArtJournal. Vandaag heb ik vooral wat achtergronden gemaakt, waaroverheen ik weer kan tekenen en schrijven. Ook heb ik weer wat nieuwe dingen uitgeprobeerd, namelijk zelf stempels maken van wijnkurken (wat een geluk dat mijn ouders zulke wijnliefhebbers zijn!) en het gebruiken van eyelets/holnietjes/nestelringen. Allebei erg leuk om te doen.
Ik ben begonnen in een nieuw journal. Het is een prachtig, handgemaakt exemplaar van Rag & Bone Bindery. De directeur van dit Amerikaanse bedrijfje, Jason Thompson, was zo lief mij twee exemplaren toe te sturen (tegen betaling uiteraard), terwijl ze normaal niet rechtstreeks aan particulieren verkopen. Jason Thompson is tevens auteur van het boek Making Journals By Hand. Een prachtig en erg inspirerend boek, boordevol tips en foto's van ArtJournals.

My ArtJournal page 22&23
Links zelfgemaakte stempels van wijnkurken, rechts heb ik een rand "gedoodled" met inkt.

My ArtJournal page 26&27
Achtergronden van aquarelverf. Je ziet nog een beetje een bepaalde structuur in de vlakjes op de rechterbladzijde. Dit is gedaan door zoutkorrels op de nog natte verf te strooien en deze een tijdje te laten liggen. De zoutkorreltjes nemen verf op, waardoor "vlekjes" ontstaan.

My ArtJournal page 14&15
De linkerbladzijde is gedecoreerd met behulp van kleurpotloden en inkt. In het midden prijkt een gedroogd madeliefje. De rechterbladzijde is gemaakt met vette witte wasco en ecoline. In de bladzijde is een eyelet gestampt, waaraan een gelukspoppetje is bevestigd.

ArtJournal
Een detail van de eyelet met het gelukspoppetje.

Nervousness.org is our online presence, where we try experiments in Land Mail (also known as Snail Mail), to see if we can find new ways for people to interact and communicate. We encourage your participation!
LMAO stands for Land Mail Art Objects. These are objects that anybody can make: notebooks, photo albums, boxes, mix tapes, that are sent all over the world, to anyone that signs up for them here, and finally returned to their original owners. There's a great deal of trust that goes into sending your object into the world.

Vannacht stond er even een kleine, hechte wereld op zijn kop. NervousNess was met een plotselinge windvlaag van het wereld wijde web verdwenen. Een community waaraan meer dan 1500 mensen deelnamen was er niet meer. Op de site stond enkel "Stephen is mean". Die zin rook naar een hacker. Maar al gauw werd duidelijk dat het niet om een hacker ging, maar dat Stephen zelf, 1 van de 3 oprichters van NervousNess, de website van de server had gehaald. En dat de andere twee oprichters daarvan op de hoogte waren en ermee ingestemd hadden.

NervousNess doet voornamelijk aan LMAO's. Iemand kan bijvoorbeeld er bijvoorbeeld een projectje opstarten om een journal te decoreren. Mensen kunnen zich daar vervolgens voor aanmelden. Het journaal gaat dan per snailmail naar deelnemer 1, die hem decoreert en doorstuurt naar deelnemer 2 en zo verder. Uiteindelijk komt het journaal weer bij de oorspronkelijke opstarter terecht. Dit gebeurt in vele vormen, van journals met veel verschillende thema's, tot het (af)maken van poppen, het maken van foto's met een camera die de lijst rondgaat, het maken en ruilen van Artist Trading Cards, enzovoort, enzovoort. Het is teveel om op te noemen. Er werd behoorlijk in geinvesteerd. Het kostte bakken vol centen aan postzegels en je kreeg er niet altijd wat materieels voor terug, maar men geloofde erin.

Tientallen, misschien wel honderden, LMAO's reizen op dit moment de wereld rond. Ze hebben opeens geen duidelijke bestemming meer. Niet iedereen weet waar de LMAO straks heenmoet, waar hij vandaan kwam of wie de oorspronkelijke owner was. Dat hielden ze immers bij op de site. Ontelbare mensen die geloofden in een community waarin het geven en delen van kunst centraal stond, zijn ineens met hun neus in de boter gevallen.

Omdat ??n depressief iemand in staat is om met ??n klein en simpel handelingetje en zonder ook maar enige waarschuwing vooraf een hele grote community van internet af te blazen. Dat internet zo vluchtig is, wist ik, maar ik was er al in geen tijden niet meer zo hard mee geconfronteerd.

Gelukkig had ik alle projecten waaraan ik deelnam bijgehouden in een apart documentje op mijn harde schijf. Ik heb nog wat dingetjes in bezit die niet van mij zijn, maar goddank kan ik ze vanwege dat documentje terugsturen naar de rechtmatige eigenaar. Maar ik ben wel verdrietig. Voor de duizenden mensen die nu met open mond naar een bijna lege site zitten te staren, duizenden mensen die notabene meer geloofden in geven dan in nemen.

Internet kan zo verrekte kut zijn.

Update: De site is weer in de lucht. Maar voor hoe lang, dat weet niemand...

Uit mijn papieren dagboek.

Ik lees de eerste bladzijden van het engelse boekje Journal of a solitude, van May Sarton. The intimidate diary of a year in the life of a creative woman. Hoe ze schrijft spreekt me aan. Ik merk nauwelijks wat van mijn eigenlijke bezwaren in het Engels te lezen. Mijn ogen glijden over de bladzijden heen, over de woorden, de letters in me opnemend. En wat nog belangrijker is, ze laten me schrijven.
Elke ochtend schrijf ik ochtendpagina's. Twee stuks, op A4 formaat in een makkelijk, maar weinig charmant gelinieerd spiraalblok. Het is een soort ochtendmeditatie voor me. Vlak na het ontwaken en het bezoeken van het toilet, zet ik me in dit hoekje van de eettafel aan het schrijven. Ik denk niet echt ergens over na, al moet ik bekennen dat ik terwijl ik nog in mijn bed lig, de eerste zinnen al in mijn hoofd aan het vormen ben. Het is hoofdzakelijk stream of consciousness schrijven. Stroom van bewustzijn, gewoon laten gaan en laten zijn zoals het is. De letters vloeien dan uit mijn balpen, alsof ze reeds geschreven zijn in het blok, maar enkel nog niet zijn voorzien van zichtbare inkt. Ik laat het gebeuren, niet altijd met zin of met toewijding, maar het gebeurt. Ondertussen afvragend welk hoger doel dit dient, terwijl diep in me wel bekend is dat het doen op zich al een verheven, hoog doel is. Op zichzelf staan de ochtendpagina's er. Al ruim twee weken ontspruiten ze elke dag. En het maakt me tevreden, de gedachte dat ik het kan, dat ik het nog niet opgegeven heb.
In het begin had ik erg last van een vermoeide, pijnlijke hand. Al na een klein poosje, als ik nog niet eens de eerste helft van de eerste pagina gevuld had. Dan werd het een zwoegen in een weliswaar klein lijkend formaat, maar op dat moment o zo zwaar. Na dagen volhouden werd de pijn minder. Ik begon een schrijvershand te ontwikkelen! Ik geniet ervan. Het doet me denken aan een tiental jaren geleden, toen ik brieven schreef naar vriendinnetjes en het volschrijven van zo'n 14 kantjes niet schuwde. Ik draaide mijn hand er niet voor om. Langzaam maar zeker ontwikkelt het zich weer, in mijn ochtendpagina's, maar ook tijdens andere dingen. Het schrijven vooropgesteld: steeds meer ben ik er weer mee bezig. In zijn oorspronkelijkheid, zoals het binnen in altijd gezeten heeft.
Natuurlijk ben ik wel blijven schrijven, maar tevreden ben ik er niet altijd mee. Korte stukjes op mijn lifelog, die mezelf soms geen deugd doen. Nee, dat is verkeerd gezegd. Ze doen me deugd, omdat ze me laten zijn, omdat het voornamelijk interactie schept. De interactie is de deugd erin. Maar het zijn meer korte mededelingen dan.. ja dan wat? Korte mededelingen voelen goed, maar mijn oorspronkelijke schrijversschap vind je er niet in terug. Met vol bewustzijn schrijven wordt er vaak door me vergeten, dat is het punt wat ik bedoel! Julia Cameron van The Artist's Way en nu dit boekje, dat ik op de vrouwenbibliotheek vond, ergens tussen een stapel oude boeken op het bureau van een van mijn collega's, laten me weer terugkeren naar de oorspronkelijkheid. Dit moment, scheppen en ervaren.
Ik ben een rijk mens wat dat betreft. Gezegend met giften van de Flow die me telkens terug zetten, hulpmiddelen aanreiken om zelf te kunnen blijven zien, opnieuw te zien, vergeving, loslating en weer verder kunnen scheppen. Ook Nico Tydeman is iemand die me daartoe aanzet. Maar de boeddha in mij, zonder dualiteit ook verweven met alles om mij heen, zorgt voor de grootste wonderen.

Het is een mooi en rustgevend gezicht. Terwijl ik in het boekje lees, vergeet ik dat de schemer invalt en de natuurlijke lichtstralen afnemen in huis. Als ik vanuit het boekje opkijk, zie ik dat ikzelf weliswaar nog in meer dan genoeg licht baad, aangedreven door de felle tafellamp, maar de rest van het huis donkere schijnsels herbergt. Ik stel me voor dat ik het tafereel dat ik hier in het licht zit, vanuit de gang bezie. Vanuit het donker moet het een mooi gezicht zijn. Vanuit dat besef is het hier ook mooi, naast dat het al mooi was.

Zoeken

Zoekresultaten