Ik was een verkrampt hoopje mens, toen ik naast hem zat in de auto. De spanning vloeide naar mijn onderrug, waar zich pijn op pijn diep nestelde. Ik kan mezelf echt grondig en onnodig laten lijden.

Maar hij reed goed. Niet schokkerig, maar soepel. Geen onverwachte manoeuvres of misselijkmakende snelheidswisselingen. Het was moeilijk te bekennen, maar hij gleed bijna die weg over. Het voelde veilig. Een positief aura had zich in en om de auto gesloten. Ik wilde het eerst alleen niet voelen.

Ik keek naast me en zag hem achter het stuur. Ik vond hem ineens zo groot geworden. Ik vond ons zo groot geworden. Net alsof we zojuist tot volwassen waren omgedoopt en een andere wereld binnengingen. Met z'n tweeen. Pijn veranderde even in melancholie. This is what love is all about.

Ik pakte mijn dagboek en met de steun van het boek Keeping a nature journal, discover a whole new way of seeing the world around you van Clare Walker Leslie (zo mooi...) begon ik alles om me heen te tekenen. Dat vergde een goed zien, want voor je het weet is het immers voorbij gereden. En dat goede zien leidde er als vanzelf toe dat ik meer en meer in het huidige moment viel. Het huidige moment kent geen zenuwen of melancholie. In het huidige moment is alles even mooi en goed.

Vandaag gaan we weer een stukje rijden, De man en ik.

Ontzettend mooi geschreven!

mooi!

lief.

Autorijden is inderdaad een goede oefening :-)

'Zen en de kunst van het autorijden' van Marloes.
De nieuwe bestseller die Pirsig doet vergeten! :-)

Prachtig geschreven. Wat onwijs jammer dat ik er niet was!!!

Mooi Marloes..... ik lees een soort van vrijheid om je heen die er eerst niet was.......

Ik mag De Man wel.

Je bent niet alleen een kunstenaar met papier enzo je kunt er met woorden ook wat van, mooi stukje

Ter meditatie:-)
http://www.do-not-zzz.com/

Uw reactie:

Naam (vindbaar door zoekmachines zoals Google):

Website (niet verplicht):

E-mail (niet verplicht):

Hoeveel is 2 + 2?

Onthoud wie ik ben

Home