Na het symposium Zen en Geluk moet ik me haasten om op tijd bij het Zentrum te zijn voor de wekelijkse zazen-beoefening. Ik weet dat Nico Tydeman, mijn zenleraar, pas wat later zal volgen. Wij beginnen echter alvast zonder hem.

Een "gewone" zazen-avond ziet er bij onze groep als volgt uit. Nadat we onze schoenen uit hebben gedaan en de zendo (de plek waar zazen wordt beoefend) en ons kussen hebben begroet met een gassho (handen tegen elkaar zoals Japannertjes dat doen en een korte buiging), worden we even welkom geheten door Nico, die aan het hoofd zit. Dan reciteren we de Hart Sutra, een oude boeddhistische tekst. Vervolgens beginnen we aan de eerste maal zazen (zitten in meditatie) van 25 minuten.

De zazen wordt ingeluid en afgesloten met het geluid van de gong. Als de laatste gong geklonken heeft, staat iedereen op om kinhin te beoefenen. Kinhin is een loopmeditatie en heeft een langzame en een snelle variant. Ik doe zelf niet mee aan kinhin, omdat ik met name bij snelle kinhin niet goed kan zien waar ik loop. Ik blijf dus op mijn kussentje zitten, maar mag wel mijn benen en de rest van mijn lichaam wat buigen en strekken om de bloedsomloop op gang te houden.

Na de kinhin beoefenen we weer 25 minuten zazen. Nico zit zelf al die tijd al in een ander, klein kamertje. Daar geeft hij daisan; een ieder die dat wil kan (omstebeurt) aldaar persoonlijk onderhoud hebben met hem. Een tweegesprek wat in min of meerdere mate gericht is op de zenbeoefening.

Na de tweede maal zazen komt Nico terug in de zendo. Hij geeft dan een dharmales aan ons allen. Hij spreekt dan over een bepaald thema met een zenboeddhistische invalshoek. Wij mogen desgewenst vragen stellen en discussi?ren. Het geheel wordt afgesloten met een theeceremonie.

Vanavond zat ik me tijdens de tweede maal zazen te verheugen dat het zo afgelopen zou zijn. Ik had tijdens het symposium al een houten rug gekregen van het zitten en erg gerieflijk was het allemaal niet meer. Maar daar kwam langzaam een besef wat me in eerste instantie even paniekerig als lacherig maakte. Het was de laatste woensdag van de maand. Dat betekende dat de dharmales na de tweede zazen werd ingeruild voor... nog een keer zazen. In totaal zit je dus 75 minuten lang doodstil op een kussentje, enkel twee keer onderbroken door wat minuutjes kinhin (wat dus niet voor mij geldt!) Mijn god. Het w?s nog niet afgelopen. Ik was pas op de helft van de zazen!

Geloof me. Het is werkelijk drie keer doodgaan in een uur dan. Op een gegeven moment kwam de pijngrens. M'n rug voelde aan als een luciferhoutje dat elk moment doormidden kon knakken. Mijn voeten sliepen. Mijn nek wilde ook breken, mijn schouders zaten muurvast. Ik zat opgesloten in een houding die ik met geen mogelijkheid kon onderbreken, want de gong had nog niet geklonken. Ik werd radicaal. In gedachten gilde ik de hele zendo door dat ze allemaal de tyfus konden krijgen en zette ik hele muziekorkesten in om mezelf op te peppen. Wooohoohoho Falling, in and out of love... Ik stelde me voor hoe ik het wekkertje van de gongluider tegen zijn hoofd aansmeet. Heel hard. En nog een keer!

Maar de werkelijkheid waar ik steeds naar terugkeerde (want dat is de ware oefening: terugkeren naar wat werkelijk waar is!) was dat ik op een kussen zat. Helemaal alleen. Opgesloten in puur lijden.

Na de pijngrens komen de endorfinen. Je weet dat je eruit komt. Je weet niet wanneer, maar het besef dat het ooit ophoudt is aanwezig. Dat brengt endorfinen op gang. Gelukshormonen. Je begint je lijden waarderen en langzaam, heel langzaam verdwijnt stukje bij beetje de dualiteit tussen goed en kwaad, de oordelen en de subjectieve wereld. Dit is zoals het werkelijk is! Wat een voorrecht te mogen zitten met een half gebroken rug (onderbroken door terugval in het oordelen: maar niet te lang meer graag)!

Als je eenmaal buiten staat, kun je de hele wereld aan.

Bedankt, leuk om even door jouw ogen te kijken.

Hoi Marloes,

Dat klonk allemaal nogal zwaar. Veel mogen, moeten etc. en ik begrijp dat je soms met gemengde gevoelens aan zoiets meedoet, ookal ervaar je er veel voldoening aan. Ik vond het prettig om te lezen hoe zo'n zazen avond eruit ziet. Het geeft me op deze manier een goede indruk. Ik weet nu dat als ik dit ooit wil doen, ik er nu nog niet voor klaar ben.

groetjes

Wat vond je van het symposium zelf?

Mimosanique> ik zit in een "doorgaande" zengroep. Een introductiecursus zit een stuk gerieflijker in elkaar en is niet echt vergelijkbaar met dit.

Fijn om te lezen dit stukje :)

Boeiend.. dit wist ik ook niet van je. Ben me pas de laatste maanden wat gaan verdiepen in het Boedhisme. Misschien klop ik nog wel eens bij je aan.

Uw reactie:

Naam (vindbaar door zoekmachines zoals Google):

Website (niet verplicht):

E-mail (niet verplicht):

Heeft een hond Boeddhanatuur? (Mu)

Onthoud wie ik ben

Home