Vandaag was de eerste studieklas-bijeenkomst in de zendo in Amsterdam. Vandaag zag ik dus ook voor het eerst mijn leraar weer, na een paar maanden vakantie. Dat was een fijn weerzien! Wat heerlijk om hem ook in fysieke zin weer om me heen te hebben.

Aan deze eerste bijeenkomst was een hoop denkwerk voorafgegaan. Ik wist namelijk niet zo goed wat ik met Gaston moest doen. Moest ik hem meenemen, of thuislaten? Gaston wordt ouder en begint een beetje te kwakkelen. Zo kan hij tegenwoordig echt verschrikkelijk stinken. Hij krijgt meer last van winderigheid en verspreidt regelmatig een geur waarvan De Man en ik half flauw vallen. Dat kan ons hier in huis weinig schelen. Maar in de zendo vind ik dat moeilijker. Dan ben ik bang dat hij mensen tot last is (dat ik mensen tot last ben) en dat er geklaagd gaat worden. Dan ga ik me schamen.

Ik kwam er dus niet goed uit. Meenemen of een aantal uren alleen thuislaten? Gaston zelf gaat nog steeds graag mee. Hij heeft nog steeds zin om met me op pad te gaan. Hij wil het liefste altijd bij me zijn, vlak in de buurt. Hij wordt met zijn ouderdom ook aanhankelijker. Was het vroeger een stoere hond die ook heus wel zelf dingen kon, nu is het "mama, houd van me, zorg voor me, blijf bij me..."

Ik sprak erover met Dharmazus L. Die was duidelijk. Meenemen. Hij heeft negen jaar voor je gewerkt, je gaat hem toch nu niet lang alleen thuis laten omdat hij een beetje kan stinken? De mensen dragen het maar.

Daar had ze een punt. Ziekte, ouderdom en dood zijn ook in de zendo niet te vermijden. En wij zenstudentjes doen toch juist ons best om dat in te zien?

De Man vroeg me wat ik zou doen als ik geen angst had. Het antwoord was simpel: meenemen.

Dus nam ik hem mee. En bad tot God dat het mee zou vallen. Onder zazen was ik er erg mee bezig. Mijn angst en schaamte zijn niet gelijk verdwenen. Maar vandaag viel het mee. Hoe het volgende week gaat, weet ik niet. Dat zullen we dan weer zien..

Ik ben fan van Suzuki Roshi. Hij spreekt mij erg aan. Dit op een kaartje schrijven, elke dag even lezen en dan zazen. Dat is het enige dat me te doen staat.

Als ik om 6.13 uur wakker word, besef ik onmiddellijk dat ik er beter uit kan gaan, anders krijg ik nare, zware dromen. Als ik de woonkamerdeur opendoe, dringt de geur van koffie mijn neus binnen. De Man is al op. Hij zit aan tafel monsters te vermoorden op zijn laptop, met behulp van een zwaarbewapende held die hij Knaapje heeft genoemd.
Een aantal jaren geleden wilde ik niet dat hij ook in de kamer was als ik zazen beoefende. Misschien vond ik de afleiding te vervelend, of schaamde ik me. Tegenwoordig maakt het me niets meer uit. Ik zou zelfs kunnen zitten terwijl de bloederige geluiden uit zijn computer door de kamer zouden schallen, maar dat hij een koptelefoon heeft opgezet is natuurlijk prettig.
Op een gegeven moment hoor ik hem opstaan en koffie voor zichzelf inschenken. De koelkast gaat open voor de koffiemelk. Dan zet hij de waterkoker aan. Dat doet hij voor mij. zodat ik na zazen een kopje thee kan drinken. Maar ik voel dat het half uur voorlopig nog niet voorbij is. Als de waterkoker na zijn borrelende hoogtepunt zichzelf uitklikt en de stilte wederkeert, schiet ik inwendig onbedaarlijk in de lach.

Ik heb de zen agenda (links in het menu, even naar beneden scrollen) voor het komende half jaar weer ingevuld. De plaatsnamen zijn aanklikbaar, zodat je, indien je dat wilt, meer informatie kunt vinden over de desbetreffende zendo en/of gebeurtenis. Al deze bijeenkomsten worden gegeven door mijn leraar Nico Tydeman Sensei, tenzij anders vermeld.

Het gaat vast weer een mooi seizoen worden!

Niets van het Zijn verwachten, of eisen, enkel ontvangen.

Eigenlijk is dit een heel goed zinnetje. Vooral dat "onbegrensde maatstaf". En wat mij betreft zou je dat "ware" nog weg kunnen laten ook, want dat impliceert misschien nog teveel onderscheid (ware en niet-ware).

Wanneer ik mezelf waardeer aan de hand van een onbegrensde maatstaf, kom ik aan bij mijzelf.

Dan zie ik mijn gezicht.
Dat kan een enorm (en vreugdevol) inzicht zijn.
Dat klinkt wellicht gekkig, totdat ik het me volledig realiseer.
Waar heb ik me druk om gemaakt?

Nou moe.. Als ik dit had geweten, had De Man me wellicht ein-de-lijk eens in Noorwegen kunnen krijgen. :)

Een stukje over het Murakami Festival in Oslo

Daarom houd ik nou zo van (handgeschreven) brieven (of kaarten)..

Een navelstreng van voedsel en liefdesbrieven

Het mooiste filmpje uit Zomergasten gisteravond: Father & Daughter.

Weil bedoelt hier overigens een aandachtig, open afwachten. Zoals bijvoorbeeld zazen.

Het leven uit handen geven.
Groot Vertrouwen.

Dat betekent dat er "gewoon" ruimte is voor twijfel, voor emoties.
Zij kunnen zonder vrees opkomen, er zijn,
zo nodig iets manifesteren.
Dat maakt niet uit,
(misschien is het zelfs wel noodzakelijk)
want er is Groot Vertrouwen.

Dat iemand de moeite heeft genomen dit (en meer) uit te leggen, onder woorden te brengen, wellicht ploeterend, schrappend en zoekend, dat vind ik fantastisch.

Ik ben gehoorzaam geweest aan de genade. Toen zij me toeviel, op die ene dag, heb ik haar gehoord en aan haar gehoor gegeven. Daarom hoef ik geen belang te hechten aan een losse emotie, die ergens zomaar een paar minuten opduikt.
Want ook nu weer kan ik afgaan op het telefoongesprek tussen hem en mij, zoëven geleden. Mijn stem en mijn hele wezen is hartelijk naar hem toe. Er is geen verdriet of kwaadheid meer, zelfs niet ergens stiekem verborgen op een plek waar ik het zou ontkennen. Ik wil hem niet eens anders meer, maar ben blij dat hij m'n vader is en dat ik hem horen kan. Zelfs al spreken we elkaar maar twee keer per jaar. Dat is het contact zoals het blijkbaar zijn moet.

Ik heb het geluk gehad haar te horen, de genade, en aan haar tegemoet te komen. Ik besef hoeveel geluk ik daarmee gehad heb, omdat mijn oren veel vaker voor haar gesloten zullen zijn.
En dus is er geen vrees.

Ik belde hem niet voor niets, zo bleek. Zijn moeder, mijn oma, blijkt niet meer zo lang te hebben, waarschijnlijk. En ik hoorde mijn stem even zo hartelijk zeggen dat we haar samen dan maar snel op moeten zoeken. Ruim tien jaar heb ik haar niet gezien. Ik zal haar weerzien en het zal de laatste keer zijn.

Scans van mijn papieren dagboek: dagboek vakantie XII, dagboek vakantie XIII en dagboek vakantie XIV.

einde.

Annet Malherbe had wat mij betreft gelijk in zomergasten, afgelopen zondag. Soep is het ultieme troostvoedsel. Ik ben ook niet zo van de zoete taarten en de bakken ijs. Maar soep is fantastisch. Het is warme moederschoot. En inderdaad, als je verdrietig bent (of zoals ik soms zo verschrikkelijk moe) dan heb je geen zin om flink te kauwen. Dan wil je gewoon dat het naar binnen glijdt. Wat het naast de warme moederschoot ook weer mannelijk erotisch maakt.

Kortom, in soep zit gewoon alles wat je nodig hebt. Tijdens de halfjaarlijkse retraites in Vught krijgen we ook elke avond heerlijke soep. Het is eigenlijk gek dat ik het zelf niet zo vaak maak. Maar misschien komt dat ook omdat ik het regelmatig eet in café 't Hoogt, lekker na het wandelen, met een boekje erbij. Daar is het fijn soep eten.