Wie schrijft hier


Marloes Lasker
wie is zij?

Follow tussenpozen on Twitter


RSS
RSS

Mijn boek
klik voor meer informatie of om het boek te bestellen:


Zho, een jaar uit het leven van een doofblinde vrouw - Marloes Lasker

Ook te koop bij de boekhandel of bijvoorbeeld bij Bol.com!

Wat ik hier eerder schreef

Zoeken
zoeken in het weblog

Ook hier te zien

mijn laatste flickr foto's
www.flickr.com
tussenpozen's photos More of tussenpozen's photos

Contact
e-mail: marloes(at)tussenpozen.com
(verander "(at)" in "@")

skype: roodsokje

zen agenda
elke woensdagavond:
Zenbijeenkomst, Utrecht

18 november:
Monniksinwijding Marieke, Amsterdam

19 & 20 november:
Zen River, Uithuizen

3 december:
Opening zendo Gerard, Culemborg

11 december:
Monniksinwijding Joost, Kortenberg, België

28 - 30 december:
Winter City Sesshin, Amsterdam

In herinnering


Klara Bella B.
1988 (?) - 18 maart 2005

admin area

 
donderdag, 26 januari 2012

Voor P.

"De diepere zin van elke religie, dus ook van zen, is dat zij ons brengt tot het punt waar wij ontdekken dat de diepste innerlijke vrede - wat dat ook is, want hier wordt meer bedoeld dan verlichting in strikte zin - ontstaat in het besef dat wij niets hebben om op te staan. Dat wij onszelf niet kunnen verlossen. In christelijke taal zou dit genade heten, een genade waar wij niet 'uit' kunnen vallen, enkel maar grenzeloos diep 'in' kunnen vallen. In dit besef zit een grote deemoed, de deemoedige ontdekking dat het geen enkele verdienste van ons is, dat wij geen enkele hand hebben in een gebeuren dat ons ten diepste ontsnapt. Die diepste vrede, dat diepste geloof confronteert ons met het deemoedige besef dat niets wat ik gedaan heb, hiertoe kon of moest leiden. Niet mijn zitten, of studeren, niet mijn goede werken of begaafdheden.
Niets."

Lathouwers Ton, Meer dan een mens kan doen, Asoka, 2000.

12:52:19 - Marloes - 1 commentaar

zondag, 22 januari 2012

Volgens mij is de grootste zegen van lijden dat ik me wellicht wat makkelijker kan realiseren dat ik het niet in de hand heb. Dat lijden hoeft overigens geen bepaalde proportie aan te nemen. Het kan verlies van zicht zijn, maar ook, wat vriend P. overkwam, een spugend kind in de auto die vervolgens de hele dag anders laat verlopen. En met “het” in “het niet in de hand hebben” bedoel ik het leven, zowel datgene wat innerlijk als wat uiterlijk lijkt te gebeuren. Ik heb het niet in de hand. Ik heb geen houvast. Het gebeurt allemaal. Ik gebeur.

En ergens precies daar midden in, zit een rustpunt. Een punt dat ik “het” kan vertrouwen, wat “het” ook moge zijn en hoe “het” ook gaat. Een punt waar ik me kan verwonderen. Een punt waarin ik kan rusten. Dat ik kan zeggen “And all shall be well, and all manner of thing shall be well”, zoals Julian of Norwich zei, zonder dat dat een naieve uitspraak is. Integendeel. Het is een uitspraak met enorme diepte. Een uitspraak die gedaan is door iemand die verbinding heeft gemaakt met dat punt.

Het is de kunst dat punt te vinden. Een punt zonder houvast en zonder grond, dus een ongrijpbaar punt. Hoe kan ik een punt vinden dat niet te grijpen is? Door te ontvangen wat er gaande is. Alleen maar dat.

14:31:43 - Marloes - Geen commentaren


Zojuist heb ik zitten kijken naar deze TEDx-talk van Brene Brown: The power of vulnerability. Mooi!

Maar of ik het nou echt in de hand heb.. Ik vraag het me af..

12:54:34 - Marloes - Geen commentaren

zaterdag, 21 januari 2012

Gisteren kwam mijn Dharmazus en vriendin L. op de koffie. Ze zat lachend achter haar amandeltaartje en vertelde honderduit over wat haar bezighield. Een fijne afleiding, lekker kletsen en bovendien heel gezellig!

In de brievenbus vond ik de onlangs bestelde tabis, Japanse sokken met een aparte grote teen, voor onder de monnikspij. De witte zijn bedoeld om te dragen tijdens officiële ceremonies, zoals jukai of tokudo. De grijze heb ik, samen met nog een zwart paar, gekocht omdat ik graag op teenslippers naar de openZendo loop. En daar zijn deze sokken dus perfect geschikt voor!

tabis


(Gekocht bij Klang und Stille.)

09:31:31 - Marloes - Geen commentaren

vrijdag, 20 januari 2012

Ik ben begonnen met het vouwen van een tweede senbazuru. U weet wel, duizend kraanvogels aan slingers geregen (zie hier een foto van de eerste). De origami blaadjes zijn ditmaal wat groter, dat maakt het vouwen makkelijker. En dat grotere formaat klopt ook wel, want deze senbazuru is voor mijn echtgenoot, en hij is zelf ook groter dan de eigenaresse van de eerste. Bij hem past een steviger formaat prima, zoals bij haar de kleintjes heel goed passen.

Ik merk dat ik kraanvogels vouwen een fijn werk vind ten tijde van verdriet en verwerking van verlies. Omdat het zo'n stil werk is. Het kost weinig inspanning, veel minder dan bijvoorbeeld lezen, luisteren, of ergens heengaan. En tegelijkertijd is het, zoals het naaien van een rakusu of een okesa, lange tijd een eindeloos werk. Het vouwen van honderden kraanvogels is voor mij een daad van wachten. Het is uit handen geven van wat er gebeurt in mijn lijf. Iets zijn werk laten doen, zonder dat ik daar mijn wil aan opleg. Het is iets teruggeven aan de eeuwigheid en daarin rustig wachten.

07:33:00 - Marloes - 2 commentaren

woensdag, 18 januari 2012

het weinige van de werkelijkheid
wordt minder en minder
al het verre blauwe verorbert de echo
al het helle gele vreet aan de verte
ja er zijn stemmen als brandende bladeren krimpend
en voetstappen vluchtig als vleugelslagen
kom blinde kom dove kom stomme
er is een staat gesticht van stilte
van duisternis en stilstand

men mag weer zwijgzaam en wijs zijn
de natte giftige sporen der verbeelding weggewist
men mag weer stilstaan en staren
en met alle dingen verdwijnen

en gaan in maangladde tuinen
langs lege slakkehuizen en stenen
langs hard hars kristallen dorre takken en
even glimlachend spreken in de leegte

Lucebert

12:15:04 - Marloes - Geen commentaren

maandag, 16 januari 2012

Zaterdagochtend lag ik in bad te lezen in het boek "De stille stem, niet-weten als levenshouding" van Jan Oegema en realiseerde ik me dat mijn rechteroog niet meer meedeed. Dit deed ze al een poosje nauwelijks meer, maar nu schonk ik er aandacht aan. Ik hield mijn linkeroog dicht, mijn hand ervoor, en probeerde het boek met enkel het rechteroog te lezen. Dat ging niet. Ze kan van de gedrukte inkt geen lettertjes meer maken. Er zitten teveel leemtes tussen, waardoor het onontwarbare friemeltjes worden.

Ik kon lezen toen ik 3,5 jaar oud was. Ik heb het altijd fantastisch gevonden. Ook als kind las ik veel. Mijn moeder, mijn familie, heeft me tot mijn grote vreugde veel boeken kado gedaan. Thea Beckman (De kinderen van moeder aarde) en Roald Dahl waren mijn jeugdhelden. Ik heb nog steeds een prachtige collectie kinderboeken van uitgeverij Lemniscaat. En van Roald Dahl heb ik natuurlijk alles

Ik ben een wereld- en tijdreiziger in een luie stoel.

Het is werkelijk een verschrikkelijk gegeven; als mijn linkeroog net zo gaat zien als mij rechter, is het lezen van papieren boeken met het blote oog voorbij.

Elke ochtend lees ik in Dogen's Shobogenzo, Treasury of the True Dharma Eye. De bijbel van de zen. Een mens kan met een slechter boek eindigen.

Mijn papieren dagboek is bijna vol. Ik koop nog eenmaal een nieuwe.

07:05:28 - Marloes - 5 commentaren

vrijdag, 13 januari 2012

Verlies. Van zicht, dat al mijn hele leven een trouwe compaan is, en daarmee zoveel invloed uitoefent, maar die me in de steek begint te laten. steeds meer. Van Gaston, die mij zijn sterfelijkheid toonde, een paar weken terug, toen hij me daar op het gras ziek en met droeve ogen aankeek. Van oudere mensen om me heen, die steeds maar ouder worden. Vergankelijkheid is niets aan. Er zijn dingen waar geen troost voor is.

En dat ik dan stil word, door al het verlies dat zich ooit in gang zette, door al het vergankelijke en het niets dat ik er tegen kan doen. Dat ik het alleen maar kan ondergaan, of dat iets het ondergaat.

Hier eindigt het maakbare. En begint de stilte.

07:44:40 - Marloes - 1 commentaar


Toen ik daarnet de datum in mijn papieren dagboek schreef, realiseerde ik het me opeens. Vandaag bestaat mijn weblog 10 jaar.

06:37:07 - Marloes - 5 commentaren

donderdag, 12 januari 2012

"Eigen aan dit type [de mens die niet weet] is dat het op levensbeschouwelijk vlak geen machtswoord wil spreken. God, Allah, boeddhanatuur, je diepste zelf: het zijn evenzovele machtswoorden, die in het gesprek over de Grote Vragen als onbetwijfelbare grootheden in de strijd worden geworpen, die als argument, als verklaring dienen - terwijl ze pas communicatie tot stand brengen wanneer ze op gedempte toon worden gesproken, als onmachtswoord, als verlegenheidswoord, in een gesprek van hart tot hart."

Oegema Jan, De stille stem, niet-weten als levenshouding, Nieuw Amsterdam, 2011, p. 65.

06:29:34 - Marloes - 1 commentaar

woensdag, 11 januari 2012

Voor de mensen die niet twitteren: André Kuipers laat ons meegenieten met prachtige foto's vanuit de ruimte. Bijvoorbeeld van de maan, of van de nachtelijke aarde. Dan zijn moderne media toch prachtig, dat dit mogelijk is..

De foto's van André Kuipers op flickr.

09:23:12 - Marloes - 1 commentaar

dinsdag, 10 januari 2012



Mijn leraar Nico Sensei in Het Vermoeden. Ik vind het een hele mooie uitzending. Klik op de vier pijltjes rechtsonder voor volledig scherm.

08:17:20 - Marloes - Geen commentaren

maandag, 09 januari 2012

Leidt handelen uit angst altijd tot iets slechts?
Leidt handelen uit liefde altijd tot iets goeds?
Kan ik dat bepalen?

Weerloos overgeleverd aan mysterieuze stromen,
en net zo weerloos, want hetzelfde mysterie, behept met de altijd weer opdoemende arrogantie die denken te kunnen kennen..

15:38:47 - Marloes - Geen commentaren

zondag, 08 januari 2012

Als ik op spiritueel gebied denk een antwoord te hebben, dan zit ik niet diep genoeg. Een antwoord is voor de mysticus altijd een teken dat er iets (dieper) te beoefenen valt.

06:26:09 - Marloes - Geen commentaren

vrijdag, 06 januari 2012

"Here is the place; here the way unfolds. The boundary of realization is not distinct, for the realization comes forth simultaneously with the full experience of buddha dharma. Do not suppose that what you attain becomes your knowledge and is grasped by your intellect. Although actualized immediately, what is inconceivable may not be apparent. Its emergence is beyond your knowledge."

Dogen, Treasury of the True Dharma Eye, Shambhala Publications, Boston, 2010, p. 32.

09:24:04 - Marloes - 2 commentaren

webset copyright © blogfrocks
stones image copyright © intuitivmedia
powered by: nucleus